Space ของ = ๐ Khang ๐ =: 2007年10月

10月8日

มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตคือการเดิอนทาง ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละวัน

เราต้องก้าวไปบนเส้นทางที่เราเลือกที่จะเดิน และเลือกที่จะเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้านั้นจะเป็นเช่นไร

คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามไปในแบบที่คิด...

บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งไปด้วยความเชื่อมั่น บางวันจิตใจดวงเดิมมันก็กลับฝ่อ

เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรง ไม่เข้าใจกับหลาย ๆ สิ่งที่ไม่ได้คิดเอาไว้ บางวันเราจึงขอเดินให้ช้าลงซักนิด

เพื่อที่จะได้มีเวลาคิดทบทวนหรือชื่นชมทิวทัดข้างทางบ้าง จนบางทีก็มารู้ตัวว่าเราอาจกำลังเดินผิดทางอยู่ด้วยซ้ำ

หรือสงสัยว่าเรากำลังหลงทางอยู่หรึกป่าว แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกับทางออก

เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป หรือเราอาจกำลังจะไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้

หากชีวิตคือการเดินทางจริง ๆ เมื่อมีเริ่มต้นก็ต้องมีจดหมายปลายทาง และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ...ให้เวลากับหนทาง

แล้วมันจะพาเราไปเจอกับหนทางที่ใหม่ ๆ และแม้บางครั้งหนทางจะพาเราย้อยกลับไปเจอกับเรื่องเดิม ๆ อย่างหนี้ไม่พ้น

เราอาจต้องหัวเราะหรือร้องให้อีกซึกกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนใหม่เพิ่มขึ้นมา

เราจงทำความรู้จักกับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น ให้ตัวเองได้ลองทำ แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี