 | | |
| | |
|
Spaces home  Space ของ = ๐ Khang ๐ =PhotosProfileFriends |  Tools   |
|
|
November 11 เส้นทางที่ฉันเลือก..ที่จะเดิน..และเลือกที่จะเป็น"ก็ไม่มีใครรู้ข้างหน้าจะเป็นไง จะเป็นความปวดร้าวทุกย่างที่ก้าว หรือมีแต่แสงตะวันสดใส ก็คนเรามีวิถีทางต่างกันไป จะกี่ทางข้างหน้าแค่เลือกจะกล้า ต้องลองให้รู้ว่าเป็นอย่างไร " Artist : Ebola Title : วิถีทาง Album Title : The Way release date : 16 Aug 2007 เพลงนี้ทำให้เราคิดอะไรได้หลายอย่างเหลือเกิน ใครว่า Ebola มีแต่เพลงหนักหัว แหกปากตะโกน อย่างน้อยเพลงนี้ก็ทำให้เรา มาย้อนถามตัวเอง ว่าทางที่เราเลือกนี้มันถูกหรือมันผิด.........แต่ จะถูกหรือผิด มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะเราเลือกมาแล้ว บางครั้งการตัดสินใจอะไรซักอย่าง เรากลับไปเลือกใหม่ได้ บางครั้งมันก็ไม่ หรือบางครั้งมันก็สายเกินไปที่จะกลับไปเลือกใหม่ ตอนนี้ เราก็คงกลับไปเลือก ทางที่เราเดินใหม่ไม่ได้อีกแล้ว ก็ต้องเดินมันต่อไปจนสุดทาง
และคงต้องทำมันให้ดีที่สุด เพื่อจะได้ไม่ทรยศต่อตัวเองที่เลือกทางสายนี้ แม้ว่าเราจะไม่ชอบมันก็ตาม ตอที่มาที่นี้แรกๆ ในเดินลงรถเมล์มอไซด์เฉี่ยวถลอกนิดหน่อย แต่ข้อเท้า..มันจะเรียกอะไรละ แพลง ซ้น หรือพลิกดี แต่บวมอะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นละ แต่ทิ้งน้ำหนักตัวลงขาขวามะได้เลย ปวดแปล้บๆ
วันนี้บ่ายก็ท้องเสีย หรือเป็นเพราะผัดกะเพราที่ร้านหน้าราม ผัดให้เราทั้งๆที่ถั่วฝักยาวมันยังดิบอยู่ แถมปวดหัวโคตรเลยอะ พาราสองเม็ดซัดเข้าไป ตอนบ่ายก็ยังไม่หาย กลับห้องมาซัดอีกสอง แถมตากฝนมาอีก หวัดกินแหงมๆ เฮ้ออออออออออออออออ แต่อย่างที่ว่าละนะเส้นทางนี้เราเป็นคนที่เลือกเองนินา...แต่ไม่เป็นไรหลอกนะเพราะฉันเริ่มที่จะปรับตัวได้แล้ว
และเริ่มที่จะมีเพื่อน ใหม่ๆ ที่นี้แล้วบ้าง แต่ถึงอย่างไงฉันก็ไม่มีวันลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ที่ มมส.
ส่วนตอนนี้ก็ได้ข่าวว่าต้องน้องรักไม่สบาย สงสัยอากาศที่สารคามคงจะเริ่มหนาวแล้ว อากาศเปลี่ยน
เลยทำให้ไม่สบาย พี่เองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ น้ำ แพรและเพื่อนทุกคนคงกำลังดูแลอยู่อย่างแน่นนอน
เพราะพวกเราจะไม่ทิ้งกัน ขอให้ต้องหายเร็วๆนะ พี่เองจะต้องทำให้สำเร็จในสิ่งที่พี่กำลังทำ
พี่จะกลับไปหาทุกคนแน่น แต่เวลานั้นพี่จะต้องพร้อมกับทุกสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นเสียก่อน
พี่หวังว่าทุกคนคงจะเข้าใจ...กับสิ่งที่พี่ทำ
ทุกวันพี่จะคิดถึงทุกคนเสมอและตลอดไป October 08 ชีวิตคือการเดินทางชีวิตคือการเดินทาง
มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตคือการเดิอนทาง ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละวัน
เราต้องก้าวไปบนเส้นทางที่เราเลือกที่จะเดิน และเลือกที่จะเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้านั้นจะเป็นเช่นไร
คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามไปในแบบที่คิด...
บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งไปด้วยความเชื่อมั่น บางวันจิตใจดวงเดิมมันก็กลับฝ่อ
เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรง ไม่เข้าใจกับหลาย ๆ สิ่งที่ไม่ได้คิดเอาไว้ บางวันเราจึงขอเดินให้ช้าลงซักนิด
เพื่อที่จะได้มีเวลาคิดทบทวนหรือชื่นชมทิวทัดข้างทางบ้าง จนบางทีก็มารู้ตัวว่าเราอาจกำลังเดินผิดทางอยู่ด้วยซ้ำ
หรือสงสัยว่าเรากำลังหลงทางอยู่หรึกป่าว แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกับทางออก
เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป หรือเราอาจกำลังจะไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้
หากชีวิตคือการเดินทางจริง ๆ เมื่อมีเริ่มต้นก็ต้องมีจดหมายปลายทาง และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ...ให้เวลากับหนทาง
แล้วมันจะพาเราไปเจอกับหนทางที่ใหม่ ๆ และแม้บางครั้งหนทางจะพาเราย้อยกลับไปเจอกับเรื่องเดิม ๆ อย่างหนี้ไม่พ้น
เราอาจต้องหัวเราะหรือร้องให้อีกซึกกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนใหม่เพิ่มขึ้นมา
เราจงทำความรู้จักกับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น ให้ตัวเองได้ลองทำ แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี
August 18 เพื่อน
จากกัน แต่ไม่ลืมกัน เพื่อนรัก
เวลาที่ผ่านมา...ต้องผ่านไป เธอเก็บเกี่ยวได้แค่ไหน...วันแห่งความฝัน คำว่าเพื่อนสำหรับเธอมีค่าแค่ไหน สำหรับฉัน...มันมีค่ากว่าหัวใจ ลากัน ... อย่าลำบาก อย่าร้องไห้ให้มันยุ่งยากเลยวันนี้ คิดซะว่า...วันลา...คือวันดีดี คือจุดเริ่มทางแห่งฝันที่มี และเพื่อนเราจะต้องโชคดีกันทุกคน อยากมองตาเธอก่อนลาจาก อยากกุมมือเธอเอาไว้ อยากอวยพรอะไรต่อมิอะไร ที่สำคัญ....อยากแน่ใจ ว่า...เพื่อน...จะจากไปด้วยดี จะห่างหรือไม่ห่างแล้วแต่เพื่อน เราเชื่อมั่นว่าความคิดถึงจะย้ำเตือนอยู่เสมอ จะห่างแสนไกล...ไม่อาจพบเจอ ความผูกพันจะคอยสะกิดใจเธอ ให้คิดถึงเพื่อนอยู่เสมอ...รับรอง ความทรงจำไม่เคยเลือนลาง ถ้าความรู้สึกบางอย่างไม่หายไปไหน วันคืนของเรา... ขอเพียงเพื่อนไม่เอาไปให้ใคร ทุกความรักและความห่วงใย ก็จะคงอยู่กับเราไป...นิรันดร์ ขอบใจที่เคยให้แหย่ อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่ามีคนอ่อนแอกว่าฉัน เพื่อนเอย...วันนี้เราจากกัน ขอได้ไหม...จะไม่อ่อนแอระหว่างทางฝัน ....ฉันเป็นห่วงเธอ คนที่เป็นได้มากกว่าคนรัก คนที่หัวใจแน่นนักผูกพันไว้ คนที่รู้สึกใกล้เสมอแม้ยามไกล เธอคือคนคนนั้นรู้มั๊ย...เพื่อนรัก ร่ำลา...คงห่วงหาเกินฟ้ากั้น ไกลกันไม่รู้เพื่อนอยู่หนไหน จากลาไกลสุดฟ้าไม่สุดใจ เชื่อไหมว่า...ต้องมีใครเหงากว่าเธอ (คือฉันเอง) เพื่อนคงไม่เหงาคนเดียวหรอกนะ เพราะคงจะมีเพื่อนร่วมเหงายกชั้น เหงากันคนละทีสองที...ต่างที่ต่างห่วงกัน แต่ก็ดีนะ...ถ้าเหงาแล้วเธอจะคิดถึงฉัน ....มากกว่าเดิม จะเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ไม่รู้ อนาคตที่มีอยู่ไม่อาจเห็น จากกัน...คำพูดใดใดจากเพื่อนนั้นไม่จำเป็น แค่ความห่วงใยในแววตาที่ซ่อนเร้น บังเอิญเหลือบเห็น...ก็เข้าใจ |
|
|
Print
